Ryder Cup? De Solheim Cup is veel leuker!

15 september 2026

De 20^e editie van de Solheim Cup op Bernardus was een succes. Het grootste golfevenement ooit op Nederlandse bodem verliep, ondanks een paar flinke buien, van vrijdagochtend tot zondagavond misschien wel beter dan men had kunnen dromen. Na een weekje Solheim Cup is een vergelijking met de Ryder Cup natuurlijk zo gemaakt. En eerlijk: het is veel leuker. Hoe gek dat ook klinkt.

De Ryder Cup is zonder meer het meest kolossale en in het oog springende golftoernooi ter wereld en met helemaal niets te vergelijken. Waar iedere sportliefhebber op zijn minst wel vaagjes een idee heeft wat de Ryder Cup behelst, bleken er de afgelopen weken genoeg golfers te zijn die geen idee hadden wat de Solheim Cup is. Laat staan dat een toernooi van wereldformaat op Nederlandse bodem werd gespeeld. Kaartjes waren dan ook tot en met de laatste dag nog te bestellen waar die voor de Ryder Cup binnen no time (en tegen bizarre prijzen) zijn uitverkocht. De Ryder Cup is een miljoenenevenement en de financiële reddingsboei voor de DP World Tour, waar de Solheim Cup verlieslatend is. Qua grootte, bekendheid en media-aandacht zijn de twee toernooien eigenlijk in niets te vergelijken.

Op het eerste gezicht lijkt de Solheim Cup daarom voor velen misschien als een slap aftreksel van de strijd tussen de beste mannelijke golfers van beide kanten van de oceaan. Wie beter kijkt, ziet dat het vrouwentoernooi er juist is voor de echte golfliefhebber. Want nee, die staat bij de Ryder Cup alweer een aantal edities niet meer centraal. Iedere twee jaar moet het groot, groter, grootst. Het bereiken van die doelstelling komt met een gigantisch kostenplaatje dat wordt betaald door de bezoeker die honderden euro’s betaalt voor een kaartje en vooral heel veel zakelijke miljoenen. Iedere euro die erin zit, moet er worden uitgeknepen. Het resultaat is dat vrijwel langs iedere fairway bij de Ryder Cup enorme hospitalityunits staan voor de genodigden van de sponsors. Niet per definitie de gasten die komen om te genieten van het golf.

Projectleider Jeroen Stevens vertelde voorafgaand aan de Solheim Cup dat op Bernardus juist de ‘gewone’ bezoeker centraal moest staan. Hoewel de andere kant van dat verhaal is dat het Nederlandse bedrijfsleven geen interesse had in sponsoring droeg het nobele streven wel bij aan de sfeer. Er was hier en daar zeker goedgevulde hospitality, maar veruit de meeste bezoekers kwamen voor een dag topgolf naar Cromvoirt. Met grote tribunes op de belangrijkste plekken in de baan kregen zij de mogelijkheid om de vrouwelijke wereldsterren van dichtbij in actie te zien. Tribunes die overigens al volliepen als de speelsters nog een uur op zich lieten wachten en waar heel de dag luidkeels op werd gezongen.

Van de organisatie hadden er ongetwijfeld nog meer bezoekers bij gemogen om het financiële plaatje iets gunstiger rond te krijgen. Toch stond het publiek drie dagen lang op veel plekken meerdere rijen dik langs de fairways om een glimp op te vangen van Nelly Korda, Charley Hull en andere speelsters. Iets wat gelukkig in de meeste gevallen moeiteloos lukte. Bij de smaakmakers van beide teams was het soms misschien even zoeken naar een plekje om de speelsters echt goed te kunnen zien, maar meelopen met een flight was ook prima te doen. Hoe anders is dat bij de Ryder Cup waar het spel vrijwel niet te volgen is of waar de meeste toeschouwers uren op dezelfde plek wachten om één swing van Rory McIlroy of Scottie Scheffler te zien.

De duizenden aanwezige toeschouwers lieten ook zien dat rivaliteit en sportiviteit prima hand in hand kunnen gaan. De Ryder Cup op Bethpage was op dat gebied vorig jaar een ongekend dieptepunt toen het New Yorkse publiek zich massaal tegen de Europeanen keerden. Op Bernardus werd er gejuicht voor een goede bal van de Europeanen en geklapt voor een mooie bal van de Amerikaanse dames. Het een hoeft het ander niet uit te sluiten. Ging het ten koste van de sfeer? Zeker niet. Die zat er vrijdagochtend om 6 uur ’s ochtends op de eerste tee al goed in en bleef zelfs tijdens hoosbuien op zondag overeind. De sfeer was heel de week gemoedelijk, om er maar een cliché in te gooien.

Die goede sfeer straalde ook van de speelsters af die net zo hard hun best deden om er een golffeest van te maken als het publiek. Speelsters, caddies en vice-captains van beide teams die donderdag of vrijdag een sessie niet hoefden te spelen stonden gezamenlijk op de eerste tee het publiek op te jutten of liepen mee in de fairway om aan te moedigen. Criticasters zullen zeggen dat de Solheim Cup zonder rivaliteit nooit serieus genomen zal worden. Aan de wil om te winnen ontbrak het echter aan geen van beide kanten. Toen Jennifer Kupcho zaterdagavond met het mes op de keel dankzij twee weergaloze putts een halve uit het vuur wist te slepen voor de Amerikanen ontbrandde haar team in gedeelde passie. Iets wat de Amerikaanse mannen tijdens de Ryder Cup nog wel eens missen. Een dag later vochten de Europese dames vol vuur voor ieder punt op weg naar de zege. Zonder provocaties en zonder dom geschreeuw vanaf de tribunes.

Iedere golffan moet in zijn of haar leven een keer een Ryder Cup meemaken. Het is groots, indrukwekkend en overweldigend. De Solheim Cup zal waarschijnlijk nooit een tribune met 8.000 stoeltjes rondom de eerste tee vullen en voorlopig geen honderduizenden mensen naar de baan trekken. Maar wie zich een échte golfliefhebber noemt, moet ook minstens een keer naar de Solheim Cup. Al is het maar voor de gemoedelijkheid.