De meest verrassende Masters-winnaars

11 april 2026

Tijdens de majors komen de beste golfers bovendrijven. Niet voor niets domineren de allergrootste namen de golfhistorie in de vier grote toernooien. Heel soms hebben ook de mindere goden de week van hun leven en pakken ze de kans om voortaan als majorwinnaar door het leven te gaan. Ook The Masters kent winnaars voor wie die ene week op Augusta National hun leven veranderde. Dit zijn de meest verrassende Masters-kampioenen van de afgelopen 25 jaar.

Mike Weir (2003)

Een complete onbekende was de dan 32-jarige Canadees Mike Weir voor The Masters van 2003 zeker niet. De kleine lefty had in het jaar ervoor al het Tour Championship op zijn naam geschreven en won begin 2003 het Nissan Open (nu de Genesis Invitational). Bovenaan het rijtje kanshebbers stond de kleine Weir ook absoluut niet. De bookmakers gaven hem vooraf geen schijn van kans en Tiger Woods was torenhoge favoriet om net als in 2001 en 2002 met het groene jasje naar huis te gaan.

36 holes in het toernooi ging Weir met vier slagen aan de leiding. Tijdens de derde ronde begonnen de zenuwen toe te slaan bij de Canadees. Jeff Maggert pakt de leiding en Weir moet de slotdag in de laatste flight beginnen met twee slagen achterstand.

Op zondag verdwijnt Maggert al snel uit beeld door een vroege tripple bogey op de derde. Weir speelt ondertussen foutloos golf en profiteert van de spaarzame grote birdiekansen die hij krijgt. Amerikaan Len Mattiace speelt ondertussen wel de ronde van zijn leven en pakt op de 15e de leiding. Mattiace is op dat moment acht onder par voor de dag en voor het toernooi. Een bogey op de slothole betekent -7, dezelfde score als waar Weir op dat moment op staat. Weir blijft foutloos, maar weet ook geen birdies meer te maken richting het clubhuis.

In de play-off is het pleit al na een hole beslecht. In 2003 is de 10e hole nog de eerste hole van de verlening en Weir heeft aan een par genoeg voor zijn eerste, en enige majorzege.

Zach Johnson (2007)

Als enige in dit rijtje heeft Zach Johnson meer dan één majorzege op zijn palmares staan. Hij won in 2015 ook nog The Open. Dat hij in 2007 als nummer-56 van de wereld in The Masters zijn eerste major won, was desondanks voor velen wel een grote verrassing.

De 71e editie van The Masters was er sowieso één die als bijzonder de boeken in is gegaan. De hele week was het ongewoon koud in Augusta en harde wind maakte het spel nog lastiger. Voor het eerst in meer dan 50 jaar lag de winnende score boven par.

Die score kwam dus op naam van Zach Johnson. Tot die week in april een weinig opvallende speler op de PGA Tour wiens enige zege op dat moment bijna drie jaar oud was. Door de weersomstandigheden was afstand vanaf de tee een stuk minder belangrijk dan in eerdere edities, een kolfje naar de hand van Johnson. In 72 holes besloot de Amerikaan niet een keer een van de parren 5 op Augusta in twee keer aan te spelen, normaal gesproken een must om kans te maken op de zege. Toch maakte hij de meeste birdies op de 16 langste holes.

Trevor Immelman (2008)

Heel enerverend was The Masters van 2008 niet, verrassend was de winnaar wel. Trevor Immelman, een toen 29-jarige Zuid-Afrikaan, had een enkele zege op de PGA Tour en een paar overwinningen op de European Tour. Toch was Immelman met een plek in de top-20 van de wereldranglijst voor weinigen écht een bekende naam. Dat veranderde tijdens The Masters.

Immelman stond na 18 holes aan de leiding samen met Justin Rose. Na de tweede dag was hij solo-leider om die daarna niet meer te verliezen. Op zondag speelde de Zuid-Afrikaan mede door de zenuwen niet zijn beste golf. Maar gelukkig voor hem kende geen van zijn naaste belagers, waaronder Tiger Woods, een goede slotdag. Immelman kwam strompelend over de finish met een late double bogey. Veel deerde het hem niet meer. Woods eindigde op -5 als tweede, drie slagen achter winnaar Immelman.

Voor Immelman was zijn Masters-zege ook direct de laatste overwinning van zijn loopbaan. Hij hing in 2019 zijn clubs aan de wilgen en geeft inmiddels commentaar voor de Amerikaanse televisie.

Charl Schwartzel (2011)

Voor veel mensen zal The Masters van 2011 vooral de editie zijn van Rory McIlroy die niet won. De dan 21-jarige Noord-Ier vergooide zijn kansen met een dramatische laatste negen. Het was Charl Schwartzel die optimaal profiteerde van de inzinking van McIlroy en zich als een duveltje uit een doosje tot Masters-kampioen toverde.

Ondanks de grote fouten van McIlroy had Schwartzel zich al heel vroeg in de ronde bovenaan het leaderboard gemeld. De Zuid-Afrikaan begon zijn zondag met een chip-in van ruim 30 meter en holde twee holes later opnieuw uit van buiten de green voor een eagle op 3. Dankzij vroege strubbelingen van McIlroy mocht Schwartzel al even aan de leiding ruiken.

Met nog negen holes te gaan was het toch McIlroy die alleen aan kop ging met -11. Schwartzel volgde op -10 samen met Tiger Woods en Angel Cabrera. Terwijl McIlroy de fouten opeenstapelde, bleef het voor de rest van het veld stuivertje wisselen. Naast Schwartzel, Woods en Cabrera mengden ook Adam Scott en Jason Day nadrukkelijk in de strijd.

Op spectaculaire wijze wist Schwartzel zich in het slot van de ronde los te weken uit de grote groep kanshebbers. Als eerste Masters-winnaar ooit birdiede hij de laatste vier holes om met twee slagen voorsprong op Day en Scott te winnen op Augusta.

Danny Willett (2016)

Ook de overwinning van Danny Willett is in de geschiedenisboeken toch bovenal het verlies van iemand anders. In dit geval Jordan Spieth. Het waren de hoogtijdagen van het supertalent uit Texas. Een jaar eerder had hij op dominante wijze The Masters gewonnen en twee maanden later was Spieth ook in het US Open op Chambers Bay de sterkste. Major nummer drie leek eraan te komen.

Spieth was na 54 holes opnieuw de leider in The Masters en speelde in de laatste flight met debutant Smylie Kaufman. Voor de jonge Kaufman werd het podium in de laatste groep op zondag snel te groot en Spieth bouwde op de eerste negen een flinke marge op richting een tweede groene jasje. 5 slagen stonden tussen hem en de rest van het veld op de tee van hole 10.

Bogeys op de 10e en 11e strooiden een klein beetje zand in de motor, maar bleken een voorbode voor een van de grootste catastrofes in de historie van The Masters. De verraderlijke par 3 12e heeft vaker in de geschiedenis een toernooi bepaald. De afslag van Spieth vond Rays Creek. Met een drop op zo’n 50 meter voor de green in de fairway van 13 probeerde de Texaan een comfortabele slag richting de green over te houden. Zijn dik geraakte pitch vond echter opnieuw het water en een tripple was het gevolg.